Home
برگ نخست
Downloads
دریافت فایل
Forums
تالار گفتگو
Your Account
صفحه شخصی

AhwazServer
وب سایت سجاد - آدرس جدید : www.1.Sajjad.ir: انجمنهای تخصصی

انجمنهای تخصصی سایت سجاد :: مشاهده موضوع - اطلاعاتی در مورد واژه‌ی پزشکی
پرسشهای متداول
پرسشهای متداول
جستجو
جستجو
لیست اعضا
لیست اعضا
گروههای کاربران
گروههای کاربران
مدیران سایت
مدیران سایت
درجات
درجات
مشخصات فردی
مشخصات فردی
ورود
ورود
پیامهای خصوصی
پیامهای خصوصی
فهرست انجمنهای تخصصی سایت سجاد » علمی و اطلاعات عمومی

ارسال موضوع جدید   پاسخ دادن به این موضوع   تشکر کردن از تاپیک   Printer-friendly version
اطلاعاتی در مورد واژه‌ی پزشکی
مشاهده موضوع قبلی :: مشاهده موضوع بعدی  
نویسنده پیام
david_1169
مدير انجمن "اخبار"
مدير انجمن


عضو شده در: 4 شهریور 1385
پست: 898
محل سکونت: اهواز iran.gif


امتیاز: 960
دادن امتیاز
[وضعيت كاربر:آفلاین]

پست تاریخ: پنج‌شنبه 21 تیر 1386 - 16:06    عنوان: icon_note اطلاعاتی در مورد واژه‌ی پزشکی پاسخگویی به این موضوع بهمراه نقل قول

واژه‌ی پزشکی


واژه‌ی زیبای پزشکی را که همواره و با سرفرازی بر زبانش می‌رانیم، واژه ای‌ دیرینه ایرانی وکهن می باشد که اگرچه در فراز و نشیب های های هشت هزار ساله دگرگون شده، ولی همواره و همیشه، ریشه و بن کهن اش را در خود پنهان و به همراه داشته است.

سر چشمه و ریشه‌ی این واژه زیبا و گوش نواز در اوستا و " بئشه زه" می‌باشد که به چم و معنی «آسیب‌زدا» و" بئشه زو" به معنی «آسیب‌زدایی» است. برای نمونه در اردیبهشت یشت بند ۶ به چنین نام واژه هایی که در " بئشه زه" ریشه دارند، بر می خوریم :



«"اشوبئشه زو،ـ( یا در مانِ پزشکی به یاری اشویی (پاکی ـ راستی)ـ ،

داتوبئشه زو،ـ(یا پزشکی به یار‌ی گیاه، که همان گیاه درمانی است )ـ

ارورو بئشه زو، ـ( یا، پزشکی به یاری داد )ـ،

کره تو بئشه زو،ـ( یا ، پزشکی با یاری کارد) ،

مانتروبئشه زو، ـ( یا، ‌پزشکی با یاری تلقینِ سخن مقدس)،

بئشه زنام، بئشه زهه، بئشه زیوتمو"»، یا، این چنین آسیب‌زدا،آسیب‌زداتر،آسیب زداترین است.


واژه‌ی" بئشه‌زه"، در زبان پهلوی ساسانی، به چهر "بئشه زنشتی" که همان آسیب‌زدایی باشد، درآمد . واژه‌های بئشه زنیتار و بئشه زنیتان یا «آسیب‌زدا»ی امروزی نیز از آن گرفته شده اند.

ولی از همه درخور نگرش تر این است که واژه‌ی اوستایی" بئشه‌زه"، در زبان پهلوی بدون دگرگونی به گونه بئشه زک در آمد و پسین تر با دگرگونی در خواندن آن به گونه بژشک و بزشک به کار برده شد چنان که در بُندهش باب 19 بند 6 از "هوماک بژشک"، یا «پزشک عمومی» نام برده شده است.

نام واژه ی "بژشکِ" پهلوی، در زبان پارسی پسین تر یا امروزی نیز جای خود را گشود و برای نخستین بار در «مقدمه‌الادب» زمخشری به گونه ی بجشکی به کار گرفته شده که با گذشت زمان اندکی دگرگونی یافت و به چهره ی پزشک و پزشکی در آمد.



آغاز پزشکی


هنگام آغاز و پرداختن به کار پزشکی را در هیچ کشوری به درستی نمی توان یافت. چرا که دانش پزشکی، با پیدایش آدمی و آگاهی یافتن از نیازهای درمانیش پدیدار شده است، زیرا از همان زمانی که آدمی خود را اسیر سرپنجه‌ی درد و ناخوشی یافت، در پی چاره‌جویی برآمد و نخستین گام ها را به سوی دست یابی به دانش و آگاهی های پزشکی برداشت که پژوهش در چگونگی سیر و دگرگونی آن بسیار درخور نگرش می‌باشد. برای نمونه دانشمندان باستان شناس، بر روی جمجمه‌ای که دیرینگی آن را تا هفتاد هزار سال پیش برآورد کرده‌اند، نشانه هایی از بیماری‌های فک و دندان را یافته اند که آشکار می سازد، آدمی در آن روزگاران نیز به بیماری هایی همانند بیماری های مردمان امروزی دچار بوده‌اند. ولی از اینکه تا چه اندازه در شناسایی نشانه ها و همچنین از روند و فرجام و درمان آن ها، آگاهی داشته‌‌اند، نشانی در دست نیست، تنها می‌توان گفت آدمی تا هنگامی که منفرد می‌زیست، کمتر در برابر گسترش بیماری‌های گوناگون بود تا دوره‌ای که زندگی همگانی و همراه با دیگران را آغاز نمود.



دوره‌ی آریایی


آغاز تاریخچه پزشکی در ایران را از دوره‌ای دانسته اند که آریایی ها در زادگاه نخستین خود به نام "آریاویژ"، در نزدیکی های خوارزم، جایی که ده ماه از سال سرد و تنها دو ماه گرم بوده است زندگی می‌کردند و این می تواند نزدیک به هفت هزار سال پیش از زایش مسیح باشد. نخستین پزشک آریایی به نام تریتا[2]ا (اترت) نامیده شده که همان "اسکلپسیوس"ِ یونانیان و" آسکولاپیوس" رومیان است. چنان چه در وندیداد پرگرد 20 بند 1 , 2 آمده است:

«زرتشت از اهورامزدا پرسید: کیست در میان پرهیزگاران، دانایان، کامکاران، توانگران، رایومندان، تهمتنان، پیشدادیان، نخستین کسی که ناخوشی را بازداشت، مرگ را بازداشت، زخم نیزه‌پران را بازداشت، گرمای تب را از تن مردم بازداشت؟

اهورا مزدا پاسخ داد: ای اسپیتمان زرتشت، تریتا در میان پرهیزگاران ... پیشدادیان نخستین کسانی است که ناخوشی را بازداشت، مرگ را بازداشت، زخم نیزه‌پردازان را بازداشت، گرمای تب را از تن مردم بازداشت».

هم چنین از نوشتار های کتاب های گوناگون زبان پهلوی چنین برمی‌آید که نخستین پزشک آریایی در جراحی نیز دست داشته است. به گفته ی بندهش: «اهورامزدا کاردی مرصع به تریتا بخشید تا با آن عمل جراحی انجام دهد». تریتا از ویژگیِ دارویی گیاهان گوناگون نیز آگاهی کامل داشته و بویژه خود عصاره‌ی آن ها را آماده می‌ساخت. چنان که در یسنای 9 بند 10 آمده است: «سومین ناموری که گیاه هئوما را فشرده، عصاره‌ی آن را آماده ساخت تریتا از خاندان سام بود».



نام تریتا نه تنها در پزشکی ایران به جا مانده است بلکه در هندوستان نیز نخستین پزشک آریایی شناخته شده، از این رو روشن می‌شود تریتا هنگامی زیسته است که آریاییان هند و ایران از هم جدا نبوده‌اند و پزشکی دو تیره همسایه با هم، وابسته به هم بوده است.



پس از تریتا در سرزمین آریاویژ ـ زادگاه نخستین آریایی ها ـ در نزدیکی های خوارزم و پامیر در مکانی به نام ورایماکرت یک آریایی به نام (جمشید) توانست گروه دچار شدگان به بیماری های پوستی و استخوانی و دندانی و بسیاری از بیماران دیگر را از کسان تن درست جدا سازد؛ چنان که در وندیداد پرگرد 2 بند 37 آمده است: «پس به آن جا (ورایماکرت) نبود نه یک کوژسینه، نه یک کوژپشت، نه یک سست اندام نه یک هاله و نه یک فریفتار، نه کسی که دندان هایش بد ترکیب و درهم روییده، . . .».

ساکنین ورایماکرت برای تن درستی خود از پرتوهای آفتاب به وسیله‌ی در و پنجره‌های بزرگ بهره می‌گرفتند. خوراک و نیازهای خود را چنان نگهداری می‌‌نمودند که هرگز فاسد نمی‌شد، آخشیگ ها به ویژه آب و آتش در آن جا مقدس و گرامی بود. در مینوخرد پرسش 60 بند 2 اشاره می‌نماید: «ورایماکرت در ایران ویژ ساخته‌ی یما است و هر آیین مردمان و ستوران و پرندگان در آن جا به خوبی زیسته و در آن جا از مردان و زنان هر چهل سال نسلی تازه و خانواده‌ای پدید آید و زندگانی آن ها بسیار و ایشان را درد و رنج و بیماری کمتر است».

از آریایی دیگری به نام ترای تئونا (فریدون) در کتاب ها ایران و هند یاد شده که در ستاره‌شناسی و ساختنِ تریاق، چیره دست بوده است.

مکتب مزدیسنا

چند هزار سال پیش از زایش مسیح «مکتب مزدیسنا»، به رهبری زرتشت در شمال ... ایران بنا گردید. پایه ها‌ی این مکتب بر روی «بهی بخشی» و این چنین باورهایی بنیان نهاده شد:

«اهورامزدا نیکی را آفریده، بدی و رنج و درد و بیکاری در اثر ضربه و وسوسه‌ی انگره‌مینو (مینوی بد) است و برای خشنودی اهورامزدا باید با آن مبارزه نمود»[[3] یسنا پوشینه نخست، پورداوود 3]. ...

همچنان که می دانیم، پیش از بنیاد نهاده شدن این مکتب، مردمان آن دوران، سرآغاز بیماری ها را در خشم و قهر خدایانشان و یا وارد شدن ارواح خبیثه به درون بدن انسان جستجو می‌ کردند.

راهنمایی های این مکتب، پایه و بنیان چنان خرافاتی را در هم شکست و روش های درمانی پیشین را که بر پایه ارضای خاطر خشمگین خدایان و گاه با دادن قربانی ‌های خونین بود درهم ریخت و روشن ساخت که انگیزه ی آغاز بیماری ها، بودن ِ آلودگی ها و نبودن بهداشت، کردارهای زشت و وسوسه‌‌های انگره‌مینوی است و آن چنان که در دنباله ی همین نوشتار و در بخش وابسته، به گونه دامنه‌دار خواهی خواند. مبارزه با بیماری های تنی و روانی، در گام نخست به یاری گیاهان سودمند دارویی که آفریده اهورامزدا می باشند، آغاز گشت، در گام دوم با کار و کارد جراحی دنبال شد و در گام سوم با تلقین سخنان به آیینی و نیاز به سوی اهورامزدا پی گیری شد و برای نخستین بار واژه‌ی «درمان» و «پزشکی» را همچنان که پیش نیز یادآوری شد در این مکتب روان گشت، جایگاه پزشک پرارج گردید، برای آن ها قوانین بنیان نهادند ولی کار مزد و آسایش آنان، به دلخواه بود. در آن پیوند بود که بنیاد درمانگاه ها، بیمارستان ها و دارو و درمان ارزانیان کارهایی خداپسندانه به شمار آمدند.

هم وندان(اعضا) این مکتب و به ویژه رهبرآنان زرتشت بسیاری از بیماران را درمان نمودند. چنان که در زرتشت نامک آمده است: «همین که مردم از پیرامون ایران شهرت درمان بخشی زرتشت را شنیدند همه دردمندان به وی روی آوردند به ویژه بیماران افلیجی، صرعی، پوستی و چشمی را درمان بخشید. یوشت فَریان فرماندار سیستان را که به بیماری سختی دچار شده بود آمیخته‌ای از گئوکرنا و آب دائیتی نوشانید و بهبودی یافت ... لهراسبِ و زَریر را که به بیماری سختی دچار شدند با تلقین سخن مانتره (روان درمانی) درمان بخشید و نیز بسیاری از کسانی که به بیماری های سخت دچار شدند درمان داد».

. به گونه گسترده تر، باور داشتند که باید به وسیله‌ی پاکی پیرامون و تن و جامه و خوراک و به کاربرد نبردن مسکرات از بروز بیماری ها جلوگیری نمود. بر پایه دستورات این آیین، بیماران واگیردار، که از یکدیگر جدا نمی‌شدند و مایه بیماری دیگران می‌شدند، گنه کار بودند.

در این مکتب افزون بر پزشکی، به بهداشت تنی و روانی نیز ارج بسیار نهاده شد و گاه بر پزشکی برتری می یافت چنان که زرتشت در باره راستی که بهترین و آسان ترین روش و راه کار روان درمانی است فرمود: "ائو وپنتایو اشاهه"، یعنی که "راه در جهان یکی و آن راه راستی است".

این آیین محیط زیست را نیز بسیار ارزشمند بر می شمارد و پاک نهگهداشتن چهار آخشیگِ هوا، آب، خاک و آتش از دستورهای مهم این مکتب است

مکتب اکباتان

"سئنا پور اهوم ستوت"، یک سد سال پس از زرتشت به همراه سد تن از شاگردانش، کار نیک و پسندیده ی درمان بیماران (بهی بخشی)، را دنبال کرد و نام بسیار نیکویی از خود بر جای نهاد. در این باره در فروردین یشت بند ٩٧آمده است: «فروهر پارسای سئنا پور اهوم ستوت را درود می‌فرستیم که با یک سد شاگرد بر روی زمین زندگی کرد». این نام همانست که در خدای نامک، سین مرو و پسین تر به چهر سیمرغ حکیم درآمد و کارهای شگفت‌آور نمود. پلوتارک گذشته نگار یونانی در کتاب خود از زبان تمستوکلس سردار یونانی که به «مکتب سده» اکباتان راه یافت، می آورد که هم وندان(اعضا) این مکتب سد تن بودند. وارد شدن به میان آنان بسیار دشوار بود و هر کسی را دانش و توان همراهی با آنان نبود. دانش های مغانی به مانند؛ فلسفه، ستاره شناسی، پزشکی و گیتی شناسی(جغرافیا) به آنان آموزش داده می‌شد. پسین تر دانش آموختگان این مکتب در آسیای صغیر، فیثاغورث، حکیمِ بزرگ یونانی را آموزش دادند. بنا بر باورهای نیکوی آن فرهیختگان، شاید بتوان گفت «مکتب اکباتان»، ـ(در سده ششم پیش از میلاد)ـ یادگار مکتب سد نفره ی سئنا بوده است. مکتبی که به راستی از «مکتب مزدیسنا» سیرآب شده بود.



ادامه دارد........

بازگشت به بالای صفحه

خواندن مشخصات فردی ارسال پیام شخصی ارسال email شناسه عضویت در Yahoo Messenger
تشکرها از این تاپیک
david_1169 از این تاپیک تشکر میکنم 
Sajjad
ناظر سايت
ناظر سايت


عضو شده در: 17 دی 1384
پست: 6095
محل سکونت: اهواز iran.gif


امتیاز: 3245
دادن امتیاز
[وضعيت كاربر:آفلاین]

پست تاریخ: پنج‌شنبه 22 شهریور 1386 - 05:28    عنوان:   پاسخگویی به این موضوع بهمراه نقل قول

مطلب جالبی بود محمد عزیز
اگه ادامه بدی استفاده می کنیم

_________________

آخرين پستهاي انجمن
<< قوانين و شرايط استفاده از انجمنها >>
<< لطفا سعي کنيد به انجمنهاي مشابه اينجا نريد >>
<< روش ديدن نامه هاي جديد >>
<< کد آخرين ارسالهاي انجمنهاي تخصصي سايت سجاد >>

بازگشت به بالای صفحه

خواندن مشخصات فردی ارسال پیام شخصی مشاهده وب سایت این کاربر شناسه عضویت در Yahoo Messenger شناسه عضویت در MSN Messenger
david_1169
مدير انجمن "اخبار"
مدير انجمن


عضو شده در: 4 شهریور 1385
پست: 898
محل سکونت: اهواز iran.gif


امتیاز: 960
دادن امتیاز
[وضعيت كاربر:آفلاین]

پست تاریخ: سه‌شنبه 17 مهر 1386 - 20:15    عنوان: icon_idea  پاسخگویی به این موضوع بهمراه نقل قول

ببخشید بخاطر وقفه ای که پیش اومد , این بخاطر مشغله هایی بود که داشتم !

و حالا ادامه مطلب با تقدیم یک گل زیبا :


#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#×#


دوره هخامنشی

گزنفون از دانشگاه باشکوه «پازارگاد» در برابر کاخ شاهنشاهی کوروش بزرگ نام برده است ولی آگاهی چندانی درباره آموزش رشته‌ی پزشکی در آن دانشگاه یا دیگر جاهای ایران زمین به دست نمی دهد. تنها از میان نوشته‌های همین گذشته نگار چنین برمی‌آید که کوروش (588ـ 528 پ.م) خود به گستردگی از قوانین پزشکی و بهداشتی آگاه بوده است تا آن جا که پرستاری بیماران خانواده شاهی را خود بر دوش می‌گرفت و همواره باور داشت «با تعدیل خورش، ورزش و سکونت در آب و هوای خوب، باید تن درستی را نگهداری کرد».

هردوت می‌‌گوید بسیاری از پزشکان مصری به ویژه چشم‌پزشکان در دربار داریوش بزرگ (521ـ486 پ.م) عهده‌دار پیشه پزشکی بودند و هنگامی که دانشگاه سیاس در مصر ویران گردید، داریوش آن را باز سازی نمود و کتاب های بسیاری به کتابخانه‌ی این دانشگاه پیشکش نمود.

یک بار که در هنگام در شکار مچ پای داریوش دررفت، پزشکان مصری از درمان ناتوان ماندند و شاه هفت شبانه‌روز خواب و آرام نداشت تا فرماندارِ «سارد»، پزشکی یونانی، به دربار ایران فرستاد. بدین معنی که دموکودس از «کروتون» پزشک دربارِ پلی‌کراس فرمانروای «ساموس» به خواهش فرماندار «سارد» به دربار ایران آمد و با یک روش ساده، بدون درد و فشار این دررفتگی را جا انداخت و پزشک پزشکان دربار گردید. پسین تر دو کار بزرگ پزشکی در ایران نمود: یکی آبسه بزرگ و خطرناک پستان شهبانو آتوسا را به آسانی درمان نمود و دیگر غده‌ای از صورت اسپازیا با عمل جراحی با کامیابی بیرون آورد. کتزیاس می‌‌نویسد: «من کتزیاس پورِکتزیوخوس دانش آموخته مکتب سنید مدت 17 سال در دربار شاهنشاهی اردشیر دوم (404ـ358 پ. م) پزشک خانواده شاهی بودم». و کتاب نفیسی به یادگار نهاد که فوتیوس آن را دیده ولی در سده های میانی از میان رفته است.

اپولونید پزشک دیگری است از اهل یونان که در دربار اردشیر دوم بیماری «هیستری» شهبانو آمیتیس دختر کوروش را درمان نمود. از پزشک دیگر یونانی به نام پولرکریتوس در ایران نام برده‌اند.

گاهی این پزشکان بیگانه با همه کارآمدی نمی توانستند بسیاری از بیماران را درمان نمایند چنان که هردوت می‌نویسد: «کامبوزیا از کودکی دچار صرع بود و پزشکان هر چه کوشش کردند نتوانستند وی را درمان نمایند و سرانجام روزی هنگام حمله صرع از اسب به زیر غلتید و مرد».

ما توانستیم بر بر پایه نوشته های تاریخی، آن هم به خامه گذشته نگاران بیگانه، تنها از چگونگی پزشکی در دربار هخامنشی آگاهی کمی به دست ‌آوریم و دریغا که از چگونگی پزشکی همگانی ایران در آن دوره دانسته‌ای در دست نیست ولی این ندانستگی شُوندی(دلیلی) آشکار بر نبود رواج پزشکی در ایران و نیازمندی مبرم و کامل آن ها به پزشکان بیگانه نیست؛ اینک انگیزه هایی برای اثبات این دیدگاه می‌آورم:

1. گزنفون نویسنده‌ی دانش نامه کوروش ازهیچ پزشک بیگانه چه در دربار ایران و چه در کشور نام نبرده است و چنان وانمود می‌سازد که حتا خود کوروش و پسرش کامبوزیا تا اندازه ای از پزشکی و بهداشت و درمان آگاهی داشته‌‌اند.

2. گفته ی هرودوت در باره ی دعوت از بقراط، پزشک سرشناس یونانی به دستور اردشیر نخست (465ـ 424 ق.م) برای رسیدگی به گسترش تاعون و وبا در ایران به گفته ی کریستن سن درست نیست، چه دست کم بقراط در کتاب های خود از این سربلندی یادی می‌نمود و حال آن که چنین نیست.

3. در شاهنشاهی بزرگ هخامنشی اگر کارآموخته‌ترین و آزمونده‌ترین پزشکان شاهنشاهی ایران (مصر و یونان) در دربار شاهنشاه بزرگ مانند داریوش و اردشیر گرد آمده‌اند شگفت‌آور نیست، چه هنوز هم پادشاهان درهنگام نیاز با بودن پزشکان درونی از پزشکان بیگانه دعوت می کنند.

4. به گفته ی روشن دینکرت منبع های دانش پزشکی ایران در سه نسک مهم اوستا به نام هوسپارم نسک، نیکادوم نسک، چیتردات نسک، در کتابخانه‌ی دژنپشتکِ پارسه یا تخت جمشید به سال 331 پیش از میلاد به فرمان پیروزمند یونانی، اسکندر، طعمه‌ی آتش گردیید و حتا نسخ شیزیگان آذربایجان به فرمان وی به یونانی برگردان و برای ارستو فرستاد و بدین سان نمی‌توان گقت که ایرانیان دوره‌ی هخامنشی نیازی مبرم به پزشکان بیگانه داشته‌اند و خود به راستی از پزشکی بی‌بهره‌ بوده‌اند.



فرورفتگی ها و برجستگی هایِ اندام ها، استخوان ها و مفصل ها، آشکارا در پیکرتراشی این شیر نمایان است و این نشانگر، اندام شناسی در ایران باستان است.


پایان.

_________________
فقط تو فرشته ی منی!

http://ahvazmount.blogfa.com

بازگشت به بالای صفحه

خواندن مشخصات فردی ارسال پیام شخصی ارسال email شناسه عضویت در Yahoo Messenger
Sajjad
ناظر سايت
ناظر سايت


عضو شده در: 17 دی 1384
پست: 6095
محل سکونت: اهواز iran.gif


امتیاز: 3245
دادن امتیاز
[وضعيت كاربر:آفلاین]

پست تاریخ: یکشنبه 22 مهر 1386 - 06:32    عنوان:   پاسخگویی به این موضوع بهمراه نقل قول

دستت درد نکنه، جالب بود
_________________

آخرين پستهاي انجمن
<< قوانين و شرايط استفاده از انجمنها >>
<< لطفا سعي کنيد به انجمنهاي مشابه اينجا نريد >>
<< روش ديدن نامه هاي جديد >>
<< کد آخرين ارسالهاي انجمنهاي تخصصي سايت سجاد >>

بازگشت به بالای صفحه

خواندن مشخصات فردی ارسال پیام شخصی مشاهده وب سایت این کاربر شناسه عضویت در Yahoo Messenger شناسه عضویت در MSN Messenger
david_1169
مدير انجمن "اخبار"
مدير انجمن


عضو شده در: 4 شهریور 1385
پست: 898
محل سکونت: اهواز iran.gif


امتیاز: 960
دادن امتیاز
[وضعيت كاربر:آفلاین]

پست تاریخ: جمعه 4 آبان 1386 - 00:30    عنوان:   پاسخگویی به این موضوع بهمراه نقل قول

خواهش قابلی نداشت
_________________
فقط تو فرشته ی منی!

http://ahvazmount.blogfa.com

بازگشت به بالای صفحه

خواندن مشخصات فردی ارسال پیام شخصی ارسال email شناسه عضویت در Yahoo Messenger
نمایش پستها:   
ارسال موضوع جدید   پاسخ دادن به این موضوع   تشکر کردن از تاپیک   Printer-friendly version تمام زمانها بر حسب GMT + 3.5 Hours می‌باشند
صفحه 1 از 1


 

پرش به:  
شما نمی توانید در این بخش موضوع جدید پست کنید
شما نمی توانید در این بخش به موضوعها پاسخ دهید
شما نمی توانید موضوع های خودتان را در این بخش ویرایش کنید
شما نمی توانید موضوع های خودتان را در این بخش حذف کنید
شما نمی توانید در این بخش رای دهید

Powered by phpBB © 2001 phpBB Group
قالب فارسی شده توسط ایران یاد

INP-Nuke Copyright © 2005-2006 IranNuke Portal
Powered by  MyPagerank.Net
PHP-Nuke © 2004 by Francisco Burzi | INP-Nuke Copyright © 2005-2006 IranNuke Portal

مدت زمان ایجاد صفحه : 0.13 ثانیه